ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ!!!
Ο Νίκος Καραγεωργίου "αντέχει" στον πάγκο του Εργοτέλη πέντε (αν θυμάμαι καλά) χρόνια τώρα. Και λέω "αντέχει" γιατί οι προπονητές στην ελλάδα αλλάζουν -φταίνε/δεν φταίνε- ανά τρίμηνο. Ο Νικόλας όμως τον έχει δέσει τον γάιδαρό του στην Κρήτη.
Η διοίκηση τον εμπιστεύεται και τον στηρίζει. Ο κόσμος τον αγαπά. Και λόγω του καλού ποδοσφαίρου που παίζει κατά καιρούς η ομάδα του τον συμπαθεί γενικότερα η φίλαθλη κοινή γνώμη.
Η διοίκηση τον εμπιστεύεται και τον στηρίζει. Ο κόσμος τον αγαπά. Και λόγω του καλού ποδοσφαίρου που παίζει κατά καιρούς η ομάδα του τον συμπαθεί γενικότερα η φίλαθλη κοινή γνώμη.
Όμως το κουσούρι ... κουσούρι. Δεν μπορεί να το αποβάλλει. Αισθάνεται μόνιμα αδικημένος. Ένα παιδί του λαού που η παλιοκενωνία το κυνηγά. Ένας Ξανθόπουλος των ελληνικών πάγκων. Κι απ΄ την κλάψα χάνει και το όποιο δίκιο του. Ιδού το παιδί του λαού:


Δεν το αποκλείω να λέει τα όσα λέει αφού πρώτα έχει "χτυπήσει" κάνα-δυο τσικουδιές στα αποδυτήρια...



Δεν το αποκλείω να λέει τα όσα λέει αφού πρώτα έχει "χτυπήσει" κάνα-δυο τσικουδιές στα αποδυτήρια...




Άψογος φίλε! Κερδίζεις με το σπαθί σου μια μερίδα λουκουμάδες με μέλι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌχι ρε συ από τους πικρούς που έφαγα εγώ. Κακέ! Από τους άλλους, τους στρουμπουλούς που ξεχειλίζουν τα μέλια και μόλις τους βλέπουμε μας τρέχουν τα σάλια περισσότερο κι από του Καραμητρογεωργίου :-)
Η αλήθεια είναι πως η έμπνευση για την ανάρτηση και το φωτομοντάζ
ΑπάντησηΔιαγραφήγεννήθηκε στο δικό σου blog τόσο απ΄ το τελευταίο σου κείμενο,
όσο κι απ' τους διαλόγους με σένα και τον KANTHARO στα σχόλια.
You're the inspiration (που τραγουδούν κι οι Chicago)!!!
ΥΓ. Τους λουκουμάδες με σοκολάτα πρώτη φορά τους ακούω. Πως είναι; Μοιάζουν με τα ντόνατ σοκολάτας;