ΛΕΤΟ, YOU SUPERSTAR

Είχα κατά νου να γράψω αναλυτικά για τον τελικό. Πως ξεκίνησε ο ΑΡΗΣ, πως ισορρόπησε ο ΠΑΟ, γιατί είδαμε πολύ καλό πρώτο ημίχρονο και μετριότατο δεύτερο, η τακτική του Κούπερ, οι σκέψεις του Νιόμπλια κι όλα όσα συνέθεσαν το 90λεπτο. Μα δε νομίζω πως χρειάζονται. Δευτερεύοντα όλα τους.

Ήταν one man show. Ένας παίκτης έκανε μόνος του την διαφορά. Ώρες-ώρες νόμιζες πως έπαιζε μόνος του. Ξεχώριζε σαν την μύγα μες στο γάλα. Μόνος μου και όλοι σας. Αναρωτιέμαι τί είδους τελικό θα βλέπαμε χωρίς τον Αργεντινό παιχταρά. Μμμμ, βαρετό ίσως;

Δεν αναφέρομαι μόνο στο καταπληκτικό γκολ. (Αν και δεν βλέπω πως αλλιώς θα μπορούσαν να σκοράρουν οι πράσινοι!) Στέκομαι στη συνολική παρουσία. Στον μαγικό χειρισμό της μπάλας. Στ' ότι έκανε την αντίπαλη άμυνα άνω-κάτω όποια στιγμή ήθελε! Και πιο ομαδικός από ποτέ!

Και τί δεν έκανε ο Κούπερ για να τον σταματήσει. Νέτο μην τον ακολουθείς όταν συγκλίνει, Νέτο άκυρο ακολούθα τον παντού! Μονίμως στενά κλεισμένος από δύο και τρεις παίκτες. Με τους Νίνη, Κάρα, Σάλπι σε μέτρια βραδιά ήταν μόνος του. Όλο το φορτίο πάνω του. Και μόνος του το πήρε!

Η φράση ηγετική παρουσία τον χαρακτηρίζει πλήρως. Όχι μόνο για την επίδειξη τεχνικής αλλά για την συνολική του παρουσία και το υπέρμετρο πάθος. Εσείς οι ουδέτεροι που βλέπατε το παιχνίδι δεν είπατε (μαζί με μένα) πως το ματς τελείωσε όταν τραυματίστηκε;