ΠΟΛΕΜΟΣ

Η νύχτα έχει απλώσει τα σκοτεινά της πέπλα πάνω από την πόλη. Η ηρεμία, η γαλήνη έχουν επιβάλει τους όρους τους κι η φύση ησυχάζει. Όλοι; Εκτός από μερικά νυχτοπούλια που δράττονται της ευκαιρίας να καταγράψουν σκέψεις, απόψεις για το τί είδαν στο Μιλάνο. Απαραίτητη ηχητική υπόκρουση, φίλος και σύμμαχος η μουσική των Flowing Tears και το θεσπέσιο Serpentine!

Χθες είδαμε το πρώτο μέρος μιας πολεμικής σύρραξης. Το ζευγάρι ΙΝΤΕΡ-ΜΠΑΡΤΣΑ δεν είναι απλή ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Όποιος το προσεγγίσει με αμιγώς ποδοσφαιρικούς όρους έχει χάσει το δάσος! Δεν είναι αγώνας είναι σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων όπου ο ένας ακυρώνει τον άλλο! Η φινέτσα, το στυλ, η αριστοκρατία, η κομψότητα κόντρα στη σπαρτιάτικη λιτότητα, το απέριττο...

Η οπτική του Μουρίνιο, συγκεκριμένη : Πόλεμος! Το μαχαίρι στα δόντια! Τίποτε θεαματικό, τίποτε περιττό! Spartan Glory!!! Δωρικό ήθος! Το λιτό, το απέριττο, το απολύτως αναγκαίο. Η κομψότητα είναι για τις βασιλικές αυλές. Εδώ είναι μάχη, επιβίωση, νίκη...

Την πρώτη μάχη την κέρδισε, μένει να κερδίσει τον πόλεμο! Και μάλιστα το πέτυχε χωρίς τρόπους και λογικές που περιμέναμε. Δηλαδή "ξύλο", βρώμικο παιχνίδι, πολλά φάουλ, ακόμη περισσότερες διακοπές. Όχι, κάθε άλλο. Όσο άντεχε η ιταλική ομάδα (μέχρι το 70'-75') ήταν σαφώς ανώτερη και το τελικό σκορ την αδικεί. Όσοι δεν έλαβαν το μήνυμα μετά τα παιχνίδια με την Τσέλσι τους ήρθε απότομο το χθεσινό. Στους υπόλοιπους όχι. Φαινόταν, "μύριζε", η Ίντερ είχε βροντοφωνάξει ερχόμαστε...

Προπονητής από ατσάλι, πολεμική μηχανή η ομάδα. Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο τελευταίος που κέρδισε εκεί μέσα είναι κάποιος Τεν Κάτε με το γκολ κάποιου Σαριέγκι...