ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΕΣΥ!!!

Φθινόπωρο '89, η ΑΕΚ παίζει στο κύπελλο πρωταθλητριών. 2ος γύρος, έχοντας αποκλείσει την Δυναμό Δρέσδης με την επική ρεβάνς στην Αθήνα, στο διάβα της η Μαρσέιγ. Μία καινούρια και "ταχέως αναπτυσσόμενη" ομάδα μ' έναν ... Κροίσο πρόεδρο που ήθελε να την οδηγήσει στην κορυφή της ευρώπης.

Πρώτο ματς (τότε ήταν διπλές αναμετρήσεις, δεν υπήρχαν όμιλοι) στην ... ελληνικότατη Μασσαλία. Παρά τέταρτο άρχιζε το παιχνίδι και τέταρτο (μισή ώρα καθυστέρηση) θα τό 'δειχνε η τηλεόραση. Διχογνωμία με τον πατέρα. Αυτός ήθελε να το δει χωρίς να ξέρει το (μέχρι τότε) αποτέλεσμα.

Εγώ πάλι δεν κρατιόμουν! Δεν μπορούσα να περιμένω. Μεγάλη αγωνία, ποιός αντέχει ένα μισάωρο; Την αράζω σε άλλο δωμάτιο με ραδιάκι!!! Και ξάφνου στην νυχτερινή ηρεμία μια κραυγή σχίζει τα σκοτάδια: ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΛΛΛΛΛ!!!!! Και μία κραυγή απόγνωσης: ΟΧΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟΟΟΟ!!!!

Ο father έρχεται μέσα αλαφιασμένος! "Τί έγινε;" ρωτάει. "Δε σου λέω" απαντώ, "εσύ δεν είπες πως δεν θες να ξέρεις για το δεις;"!!! "Άστα αυτά και λέγε"! Τί να κάνω father είναι να του χαλάσω χατίρι;Γκολ ο Πατίκας και το ακύρωσε ο κερατάς για να δώσει φάουλ (υπέρ της ΑΕΚ), το βάρεσε ο Όκο και δοκάρι!!! Το πλεονέκτημα δεν το διδάχτηκε στη σχολή διαιτησίας που πήγε; Η τηλεοπτική μετάδοση με δικαίωσε. Γελούσε όλο το γήπεδο με την υπόδειξη...

Για να μην φλυαρώ η ΑΕΚ στάθηκε πάρα πολύ καλά. Με τέτοια (80-20) διαιτησία δεν μπορούσε να προσδοκά πολλά. Γκολ ο Παπέν στο ξεκίνημα του 2ου ημιχρόνου, παλεύεις να το κρατήσεις (έχεις ρεβάνς στην έδρα σου) να και το αυτογκόλ του Μανωλά στο 80'. Δεν σε θέλει η διαιτησία, δεν σε θέλει και η τύχη! Την γκαντεμιά μου μέσα...

Πως να ανατρέψεις το 2-0; Προηγείσαι με τον υπερΤόνι. Στα λίγα λεπτά που απομένουν όλοι μπροστά για το θαύμα! Πάλι ο κοντοπίθαρος φορ όμως (πέναλτι στο 80κάτι) σε προσγειώνει!

Τέλος ευρωπαϊκού ονείρου! Η Μαρσέιγ έφθασε μέχρι τους τέσσερις (αν δεν μ' απατά η μνήμη) και αποκλείστηκε με γκολ-χέρι (καρφί volley ήταν) από κάποια ομάδα της (νομίζω) πορτογαλίας! Το ευχαριστήθηκα πιο πολύ κι από εκείνους που προκρίθηκαν (νά 'ταν η Μπενφίκα;)! Θεία δίκη!!!

Την επόμενη, δε, χρονιά τό 'χασε απ' τον Ερυθρό Αστέρα (με βασικό τον Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς) στα πέναλτι! Αυτό κι αν ήταν θεία δίκη!!! Σπάνια έχω αντιπαθήσει τόσο πολύ ομάδα!!! (Σε αντίθεση με την πόλη που εδρεύει την οποία αγαπώ!!!)

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Γιατί διάβασα ότι επιστρέφει ο Ταπί στο ποδόσφαιρο και στα διοικητικά. Είναι έτοιμος να αποκτήσει την Paris FC ομάδα που αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά. Ο ίδιος επιβεβαίωσε πως θέλει να επιστρέψει στον χώρο του ποδοσφαίρου αλλά και παράγοντας της ομάδας του Παρισιού άφησε ανοικτή την πόρτα.

Πως γίνεται να είναι πάντα ανοικτές οι πόρτες του ποδοσφαίρου για τους απατεώνες, μου λέτε; Κι απ' ότι βλέπω, όχι μόνο στην ελλάδα. Σου εύχομαι, Βερνάρδε, να ανεβάσεις την Paris FC στην κορυφή του γαλλικού ποδοσφαίρου και να σε πετύχω σε καμιά ευρωπαϊκή διοργάνωση γιατί τα δάνεια πρέπει να επιστρέφονται...