Έβλεπα το απόγευμα το παιχνίδι του ΠΑΟ με την Καλλιθέα για το κύπελλο και επιβεβαίωσα για μία ακόμη φορά τ' ότι κάποιοι παίκτες σηκώνουν το βάρος του μίζερου ελληνικού ποδοσφαίρου. Τουλάχιστον στα μάτια και στις καρδιές αυτών που αγαπούν το σπορ κι όχι το αποτέλεσμα. Που το θεωρούν τέχνη. Ένας απ' αυτούς είναι και ο Λέτο. Με τις επινοήσεις του, με το απρόβλεπτο, το τί θα κάνει τώρα, πως τό 'κανε αυτό ο "κερατάς". Τρεις-τέσσερις μαγικές ενέργειες και ξεχνάς την μετριότητα του αγώνα. Ειδικά το σημερινό ματς στο ΟΑΚΑ ήταν φάρμακο κατά της αϋπνίας. Κι όμως ένας καλλιτέχνης σε κάνει να ξεχνάς τα υπόλοιπα. Να λες χαλάλι το εισιτήριο που πλήρωσα, χαλάλι το δίωρο που σπατάλησα στο χαζοκούτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια